Annelie van Meeuwen's Blog


Verbinden
november 19, 2009, 11:40
Filed under: Uncategorized | Tags:

Verbinden. Er wordt veel over geschreven en er zijn veel adviesbureau’s die het propageren: de verbonden medewerker of de verbonden klant. En het is een boeiend punt, het verschil tussen een verbonden medewerker en een geboeide medewerker*. De geboeide medewerker beschouwd zijn contract met de werkgever als een commercieel contract. De verbonden medewerker is verbonden met de werkgever vanwege de identiteit van de organisatie. Op basis van dit verschil maken medewerkers verschillende keuzes, ook bij  veranderingsprocessen binnen organisaties.

De geboeide medewerker zoekt naar een voor hem voordelig nieuw contract. De organisatie die verbonden medewerkers vraagt, zal er voor moeten waken dat bij een reorganisatie niet de ‘ziel’ uit de organisatie verdwijnt. Daarmee verdwijnt ook dat wat voor de verbonden medewerker belangrijk is.**

Deze laatste bewering komt mij heel tegenstrijdig over en ik vraag me dan ook af welke medewerker meer verbonden is. De verbonden medewerker verbind zich volgens dit inzicht met de ziel van de organisatie. De geboeide medewerker is mijns inziens ook verbonden, met zichzelf en zijn eigen wil. En dat kan in de praktijk prima samenvallen met de identiteit en doelstellingen van een organisatie. Sterker, als dat samenvalt en de medewerkers samen energie genereren om de doelstellingen te verwezenlijken is er sprake van een bezielde organisatie.

Het benoemde verschil tussen verbonden en geboeide medewerkers bestaat volgens mij dan ook niet. Een medewerker die verbonden is met zijn eigen ziel en lichaam en die keuzes maakt vanuit zijn eigen autoriteit is een medewerker die waardevol is voor elke organisatie. Het zou volgens mij heel veel opleveren als organisaties meer zouden investeren in deze vorm van verbinden.

Verbinden, het nieuwe veranderen!

 

*uit “de Geluksfabriek”  door M.Bruel en C.Colsen

** recentie “de Geluksfabriek” door D. van den Berg

Advertenties


Vastlopen
november 11, 2009, 12:08
Filed under: V's | Tags:

Ik loop vast in mijn professionele loopbaan, muurvast. Ik weet wat ik kan en wat ik wil en de wereld om mij heen ziet dat gewoon anders. En dan bedoel ik ook echt iedereen die ik spreek, volslagen onbekende recruiters, sollicitatiecommissies en naar nu blijkt ook mijn vriendinnen en zelfs mijn lief. Dus nu heb ik hulp gevraagd en da’s best een stap voor iemand die denkt alles te weten en primair dingen alleen doet, niet omdat ik dat graag wil maar omdat ik heel lang niet anders kende.

Mijn vriendin die loopbaancoach is stelde me de vragen die kan verwachten van een loopbaancoach en daagde me uit echt even stil te staan bij de antwoorden die ik gaf. En op andere momenten juist intuitief te antwoorden. Ik hoorde mezelf echt best bijzondere antwoorden geven… Voorbeeldje: wat maakte nou dat je juist in die baan zoveel plezier had? Nou gewoon, dat ik de baas was??!!! Ik vond er direct van alles van (hallo innerlijke criticus), maar mijn vriendin zei: ok, invloed hebben is dus belangrijk voor je, dat ken ik wel van je. Maar ja, je bent ook gewoon lui. Ok, dat vind ik zelf niet, maar zo komt het dus wel over. Overigens nuanceerde ze het later wel en had ze ook zeker wel een punt in de zin dat mijn professionele carriere niet nummer 1 is op mijn prioriteitenlijstje. Kijk, de overtuiging die er achter zit is dat werken moet en niet leuk is. Mijn liefste vriendin vroeg me vanmorgen aan de telefoon: stel je voor dat je geld krijgt voor iets wat je gewoon leuk vind om te doen? Gewoon echt leuk, inmiddels zit ik wel dichterbij het gevoel dat dat mogelijk zou kunnen zijn, alleen ik voel het nog niet. Toen ik gewoon de baas was voelde ik het kennelijk wel, hmmmm.

Mijn vriendin de loopbaancoach ging nog verder met de schijnbaar terloopse opmerking: laat nou effe los waar je de laatste maanden mee bezig geweest ben. Denk eens out of the box. Ik voelde de weerstand en de paniek in mijn maagstreek. Hoezo loslaten?? en hoe moet eigenlijk loslaten?

Toch heeft juist die vraag enorm geholpen want tijdens het spuienvan de niet voor de hand liggende mogelijkheden zag ik vanuit mijn ooghoek (links) een pad dat heel licht voelde. Het pad van verlichting, spotte mijn lief ’s avonds tijdens een forse clash over wie wel of niet verantwoordelijkheid neemt binnen ons gezin. Dat pad levert niks op riep ze en zie daar, mijn externe criticus. Ik weet diep in mijzelf dat het pad, dat ik zelf trouwens niet ervaar als verlichting, helemaal het goede is. Ik voelde ook midden in die ruzie een enorm gevoel van vertrouwen dat het allemaal goed komt. En misschien neem ik eerst nog wel een zij-weggetje om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Waarschijnlijk wel wetend dat ik daar opnieuw ga vastlopen.  Mijn uitdaging en ultieme verantwoordelijkheid is om dat juist niet te doen.

PS. mijn vriendin de loopbaancoach is echt heel goed, voor haar gegevens kun je mij mailen….



vriendin…nen
november 10, 2009, 15:42
Filed under: Uncategorized

images

Vriendin…nen

Vanmorgen liep ik met een vriendin in het bos. Gisteren had ik haar een sms’je gestuurd met de vraag of ze me wilde helpen omdat ik het gevoel had dat ik helemaal aan het vastlopen was. Dat wilde ze en daar liepen we vanmorgen in het bos met haar boxer van 10 maanden.

Mijn vriendin had ook een vraag: zij heeft te veel vriendinnen en ze weet niet goed hoe hier mee om te gaan. Nou kijk ik vaak met verbazing naar haar en haar vriendinnen en hoe er steeds weer nieuwe bij komen. Toen zij trouwde waren er in mijn beleving honderden mensen en toen ze 40 werd, zaten er minstens 80 mensen te eten. En daar was geen familie bij. Diegene die meer dan 10 jaar meelopen in haar leven ken ik wel. Ik zie ze overigens niet vaak want op de een of andere manier zijn er gescheiden werelden. Ik heb trouwens wel ontelbare vrouwen de hand geschud want ze lopen altijd binnen of we komen ze tegen en nu ik er over nadenk lijken ze allemaal een beetje op elkaar qua uiterlijk.

Ik heb een paar goede lieve vriendinnen en die ik soms vaak zie en soms ook maanden niet. Net even waar de behoefte ligt of hoe het loopt met werk, gezin en andere bezigheden. Heel overzichtelijk zoals mijn vriendin het uitdrukte en dat klopt ook. Toen ik trouwde ben ik met mijn vriendinnen naar de sauna geweest, we waren met z’n zessen waarvan één mijn zus. Eén vriendin kon er niet bij zijn. We hebben heerlijk genoten en erg veel lol gehad.

Mijn leven lijkt trouwens helemaal wat overzichtelijker dan dat van haar. Ze is oneindig veel actiever dan ik denk ik altijd. Ze sport en ze werkt op verschillende plekken, ze heeft drie prachtige kinderen, ze doet een opleiding en ze zit in een boekenclub en dan nog wat studentenclubs en ze loopt hard. Haar kinderen zijn minstens zo actief dus die moeten ook overal heen worden gebracht en gehaald. En ze heeft ook nog een man met een eigen zaak en dan is ze nog dochter, zus, schoonzus, tante en ook nog van veel vrouwen: vriendin. Ze doet alles met overgave en ze is ook heel erg moe….

In de auto terug vroeg ik me af of je vriendinnen iets zeggen over jezelf en wat dan? Wat zegt het over mij dat ik een paar hele goede vriendinnen heb waarvan ik de meeste al langer dan 20 jaar ken. En wat betekent het dat zij teveel vriendinnen heeft.

Wat het allemaal zegt weet ik niet, wel wordt het gevoel steeds sterker dat we niet ‘zomaar’ vriendinnen zijn. Op zielsniveau voel ik me heel erg verbonden met haar. Ergens ‘raken’ we elkaar in herkenning. Herkenning die kennelijk niet ligt in iets zichtbaars als hoe we ons leven leiden. Misschien wel in een verlangen naar vrijheid en lichtheid, iets wat ik altijd ervaar in haar bijzijn. Ik voel me dankbaar en gezegend met deze mooie vrouw, mijn vriendin en ik gun haar zo dat ze van zichzelf mag rusten in haar eigen lichtheid.



Verbinden: het nieuwe veranderen, vervolg!
november 9, 2009, 07:31
Filed under: V's

Verbinden, het nieuwe veranderen…. vervolg!

Nadat ik de vorige blog geschreven had bleef het een beetje knagen. De tag voor mijn blogposts is gevoel, mijn gevoel en daar ging deze post toch niet echt niet over.

Ikzelf zit al een paar jaar in een ‘veranderingsproces’ of mooier nog transformatieproces. Ik voel de angst voor het onbekende op het moment heel nadrukkelijk en ook voel ik me heel krachtig. Eigenlijk voel ik geen angst zolang ik niet analyseer, rationaliseer en vind dat ik van alles moet. Ik weet het namelijk niet, ik weet wel dat ik mijn pad nog niet echt gevonden heb en ik weet ook dat dat juist mijn pad is. Dat ik precies daar ben waar ik moet zijn, midden in het niet weten. En dat voelt als iets heel groots, bijna als een geschenk, heel kwetsbaar en heel erg van mij.

Met dat gevoel heb ik me de laatste dagen verbonden. Door los te laten, het ‘moeten’ loslaten, mijn beperkende gedachten loslaten en mijn overtuigingen loslaten. Overtuigingen over geld verdienen, nuttig zijn, moeten werken, moeten willen werken, moeten weten wat ik wil, het direct gaan doen en dan ook direct succesvol zijn. Ik vroeg me gisteren, zittend op een vlot in het meer af wanneer en waarmee ik echt plezier heb. Ik wist het niet. En dan moet ik oppassen dat dat niet mijn nieuwe beperkende gedachte wordt: ik moet plezier hebben in wat ik doe. Loslaten! Ik moet loslaten: weer zo’n geniepige overtuiging.

Ik weet wat ik graag wil: ik wil graag licht en liefde zijn en in verbinding zijn met de bron of oorsprong. En ik wil dat anderen ook heel graag laten ervaren. Me verbonden voelen en dat gevoel uitspreken, uitdragen en delen. Dat is voor mij het nieuwe veranderen! En dat voelt helemaal niet als iets wat moet, realiseer ik me nu. Het voelt als het cadeautje dat ik net kreeg toen ik de vuilnis buiten zette: een inmens heldere en prachtige sterrenhemel.

sterrenhemel

Ook deze wordt vervolgd denk ik……



Veranderen
november 8, 2009, 13:14
Filed under: V's | Tags:

CSC_0093

Veranderen

Veranderen, een veelgebruikt woord. Ik heb er zelfs een opleiding in gedaan. Veel theorie, veel modellen, veel casussen. Tijdens de laatste bijeenkomst gebeurde er iets wezenlijks. Iets waarvan ik me nu 2 jaar later pas realiseer dat dat de kern is van veranderen. We werden het bos in gestuurd met ons innerlijk kind na een geleide meditatie.

Het sturen van veranderingen in organisaties blijkt in de praktijk een moeilijke opgave. Veranderen, ooit stil gestaan bij dat woord: ver-anderen. Ver van anderen. Veranderen betekent per definitie iets loslaten. En loslaten vraagt vertrouwen terwijl een natuurlijke angst voor het onbekende de meest voorkomende emotie is bij veranderingen. Angst, voel er eens in…….,angst. Een emotie die meestal niet van vandaag is, zelfs al staat je baan op het spel. Het is vaak oud en heeft zich op enig moment in je leven vastgezet in je lichaam. Bij iets ingrijpends als een organisatieverandering ‘herkent’ je lichaam de emotie en houdt, vaak met grote kracht, vast aan wat bekend is. Weg van het onbekende en weg van de verandering. Niks loslaten!

De geleide meditatie in het bos . Daar gebeurde wat er wezenlijk nodig is om lost te laten en verandering toe te laten. Het klinkt tegenstrijdig en toch is het helemaal waar. Om lost te laten is het eerst nodig om te verbinden. Verbinden met je ‘zelf’, je gevoel, met dat wat je bezield: daar begint de werkelijke verandering. En dan is een organisatieverandering een fluitje van een cent.

Verbinden, het nieuwe veranderen…….. wordt vervolgd!!!



Venster
november 7, 2009, 16:06
Filed under: V's

DSC_0015

Bovenstaand plaatje is het uizicht vanachter het grote venster in ons huisje in Italie. Mijn ziel wordt telkens weer geraakt door deze plek en het is heerlijk en werkt vervreemdend tegelijk. Gisteren na een lange rit dwars door de bergen want de grote weg was afgesloten, kwamen we aan bij het meer. Het was stikdonker en met mijn ogen kon ik niet ‘zien’ waar ik was. Waren we al bij het meer of nog lang niet, bij elke bocht vroeg ik het me af. Op een gegeven moment voelde ik iets open gaan in mij en wist ik dat we er waren, ik ‘zag’ het nog steeds niet maar ik wist het: ik was thuis

Later op de avond sprak ik mijn lief door de telefoon, ik lag in bed en zij ook: weer dat gevoel van vervreemding. Zij lag niet naast me, ik was thuis en zij ook. Wat is thuis zijn en wanneer ben ik dat, maakt het uit waar ik ben? Bij het meer ben ik altijd thuis, met wie en op welk moment er ik ook ben. Alsof het venster van mijn ziel dan schoon is, de ramen gezeemd. Ik merk dat het wil verklaren zodat ik het op andere plekken ook kan toepassen. De perfectionist in mij roert zich…

Terug naar mijn lichaam, rustend in het gevoel realiseer ik me wat het is. Hier kan ik beter dan op welke andere plek dan ook ‘zijn’ en me verbonden voelen met het water en de bergen. Wetend dat ik onderdeel ben van een groter geheel: een gevoel van grootsheid en nederigheid tegelijk. De oorsprong van waaruit alles ontstaat en waar we allen weer naar terug keren: een oneindige bron van liefde en licht, voelt hier heel dichtbij. Ik kan er altijd naartoe, ook al ben ik niet fysiek hier.

Maar nu ben ik wel fysiek hier en geniet ik van het hier ‘zijn’ en natuurlijk van het heerlijke uitzicht vanuit mijn venster.



Verdriet
november 4, 2009, 07:00
Filed under: V's

Hartje

Ik berichtte al eerder over de V’s in mijn wezens- en levensthema’s. Verdriet is er ook zo eentje en verdriet is iets wat ik veel tegen kom in het werken met mijn eigen energie en de energie van anderen. In dit leven en in vorige levens. Verdriet dat er niet mag zijn, niet geuit, niet gehoord en niet gezien mag worden. Veel verdriet is er ook in mijn vrouwenlijn, mijn moeder, oma en voormoeders hebben zo hun portie verdriet wel gehad en doorgegeven want geleefd werd het niet.. Mijn overgrootmoeder stierf jong na veel zwangerschappen, 3 gestorven kinderen en zeker 1 miskraam, de zorg voor de kinderen overlatend aan mijn oma. Die vlak nadat ze zelf moeder werd van mijn moeder in een kraampsychose raakte en daar de rest van haar leven niet meer uit kwam. Mijn moeder die zelf nooit een moeder gehad heeft kreeg mij en mijn zus. Haar verdriet kwam er pas op late leeftijd uit.

Geleefd verdriet heb ik niet gekend tot we vorige maand afscheid moesten nemen van onze poes Hartje. De poes van onze zoon van 8 kreeg een ongeluk tijdens onze vakantie. We hebben haar nog 6 weken verzorgd en gehoopt dat het goed kwam, maar helaas hebben we haar moeten laten inslapen. Onze zoon was ontroostbaar en ook ik was heel verdrietig. Het verschil was dat ik me er een beetje voor schaamde, ik vond het best raar dat ik zo veel verdriet voelde en zo vaak moest huilen om een poes. Ik had tenslotte wel ergere dingen mee gemaakt in mijn leven. Onze zoon huilde ongegeneerd en avonden lang om het verlies van zijn poes en nog steeds moet hij veel aan haar denken en deelt dat ook met ons. Hij leeft zijn verdriet in zijn hele zijn en in zijn hele lichaam, hij voelt pijn en benoemt dat ook. Pijn in zijn hart omdat hij zijn poes mist, pijn in zijn keel van het slikken en pijn in zijn hoofd van het huilen. En hij laat zich troosten, voelt zich veilig in mijn armen en als hij uitgehuild is valt hij in slaap wetend dat het goed is.

Naast mijn verdriet dat over veel meer gaat dan het afscheid van de poes, voel ik een grote dankbaarheid voor dit kind en enorme vreugde voor het doorbreken van het patroon van niet geleefd verdriet. Door mijn tranen heen denk ik aan onze Hartje die nu ergens anders aan het spelen is, misschien wel met mijn oma en ervaar een intens gevoel van verbondenheid.