Annelie van Meeuwen's Blog


Verdriet
november 4, 2009, 07:00
Filed under: V's

Hartje

Ik berichtte al eerder over de V’s in mijn wezens- en levensthema’s. Verdriet is er ook zo eentje en verdriet is iets wat ik veel tegen kom in het werken met mijn eigen energie en de energie van anderen. In dit leven en in vorige levens. Verdriet dat er niet mag zijn, niet geuit, niet gehoord en niet gezien mag worden. Veel verdriet is er ook in mijn vrouwenlijn, mijn moeder, oma en voormoeders hebben zo hun portie verdriet wel gehad en doorgegeven want geleefd werd het niet.. Mijn overgrootmoeder stierf jong na veel zwangerschappen, 3 gestorven kinderen en zeker 1 miskraam, de zorg voor de kinderen overlatend aan mijn oma. Die vlak nadat ze zelf moeder werd van mijn moeder in een kraampsychose raakte en daar de rest van haar leven niet meer uit kwam. Mijn moeder die zelf nooit een moeder gehad heeft kreeg mij en mijn zus. Haar verdriet kwam er pas op late leeftijd uit.

Geleefd verdriet heb ik niet gekend tot we vorige maand afscheid moesten nemen van onze poes Hartje. De poes van onze zoon van 8 kreeg een ongeluk tijdens onze vakantie. We hebben haar nog 6 weken verzorgd en gehoopt dat het goed kwam, maar helaas hebben we haar moeten laten inslapen. Onze zoon was ontroostbaar en ook ik was heel verdrietig. Het verschil was dat ik me er een beetje voor schaamde, ik vond het best raar dat ik zo veel verdriet voelde en zo vaak moest huilen om een poes. Ik had tenslotte wel ergere dingen mee gemaakt in mijn leven. Onze zoon huilde ongegeneerd en avonden lang om het verlies van zijn poes en nog steeds moet hij veel aan haar denken en deelt dat ook met ons. Hij leeft zijn verdriet in zijn hele zijn en in zijn hele lichaam, hij voelt pijn en benoemt dat ook. Pijn in zijn hart omdat hij zijn poes mist, pijn in zijn keel van het slikken en pijn in zijn hoofd van het huilen. En hij laat zich troosten, voelt zich veilig in mijn armen en als hij uitgehuild is valt hij in slaap wetend dat het goed is.

Naast mijn verdriet dat over veel meer gaat dan het afscheid van de poes, voel ik een grote dankbaarheid voor dit kind en enorme vreugde voor het doorbreken van het patroon van niet geleefd verdriet. Door mijn tranen heen denk ik aan onze Hartje die nu ergens anders aan het spelen is, misschien wel met mijn oma en ervaar een intens gevoel van verbondenheid.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: