Annelie van Meeuwen's Blog


Vastlopen
november 11, 2009, 12:08
Filed under: V's | Tags:

Ik loop vast in mijn professionele loopbaan, muurvast. Ik weet wat ik kan en wat ik wil en de wereld om mij heen ziet dat gewoon anders. En dan bedoel ik ook echt iedereen die ik spreek, volslagen onbekende recruiters, sollicitatiecommissies en naar nu blijkt ook mijn vriendinnen en zelfs mijn lief. Dus nu heb ik hulp gevraagd en da’s best een stap voor iemand die denkt alles te weten en primair dingen alleen doet, niet omdat ik dat graag wil maar omdat ik heel lang niet anders kende.

Mijn vriendin die loopbaancoach is stelde me de vragen die kan verwachten van een loopbaancoach en daagde me uit echt even stil te staan bij de antwoorden die ik gaf. En op andere momenten juist intuitief te antwoorden. Ik hoorde mezelf echt best bijzondere antwoorden geven… Voorbeeldje: wat maakte nou dat je juist in die baan zoveel plezier had? Nou gewoon, dat ik de baas was??!!! Ik vond er direct van alles van (hallo innerlijke criticus), maar mijn vriendin zei: ok, invloed hebben is dus belangrijk voor je, dat ken ik wel van je. Maar ja, je bent ook gewoon lui. Ok, dat vind ik zelf niet, maar zo komt het dus wel over. Overigens nuanceerde ze het later wel en had ze ook zeker wel een punt in de zin dat mijn professionele carriere niet nummer 1 is op mijn prioriteitenlijstje. Kijk, de overtuiging die er achter zit is dat werken moet en niet leuk is. Mijn liefste vriendin vroeg me vanmorgen aan de telefoon: stel je voor dat je geld krijgt voor iets wat je gewoon leuk vind om te doen? Gewoon echt leuk, inmiddels zit ik wel dichterbij het gevoel dat dat mogelijk zou kunnen zijn, alleen ik voel het nog niet. Toen ik gewoon de baas was voelde ik het kennelijk wel, hmmmm.

Mijn vriendin de loopbaancoach ging nog verder met de schijnbaar terloopse opmerking: laat nou effe los waar je de laatste maanden mee bezig geweest ben. Denk eens out of the box. Ik voelde de weerstand en de paniek in mijn maagstreek. Hoezo loslaten?? en hoe moet eigenlijk loslaten?

Toch heeft juist die vraag enorm geholpen want tijdens het spuienvan de niet voor de hand liggende mogelijkheden zag ik vanuit mijn ooghoek (links) een pad dat heel licht voelde. Het pad van verlichting, spotte mijn lief ’s avonds tijdens een forse clash over wie wel of niet verantwoordelijkheid neemt binnen ons gezin. Dat pad levert niks op riep ze en zie daar, mijn externe criticus. Ik weet diep in mijzelf dat het pad, dat ik zelf trouwens niet ervaar als verlichting, helemaal het goede is. Ik voelde ook midden in die ruzie een enorm gevoel van vertrouwen dat het allemaal goed komt. En misschien neem ik eerst nog wel een zij-weggetje om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Waarschijnlijk wel wetend dat ik daar opnieuw ga vastlopen.  Mijn uitdaging en ultieme verantwoordelijkheid is om dat juist niet te doen.

PS. mijn vriendin de loopbaancoach is echt heel goed, voor haar gegevens kun je mij mailen….

Advertenties


Verbinden: het nieuwe veranderen, vervolg!
november 9, 2009, 07:31
Filed under: V's

Verbinden, het nieuwe veranderen…. vervolg!

Nadat ik de vorige blog geschreven had bleef het een beetje knagen. De tag voor mijn blogposts is gevoel, mijn gevoel en daar ging deze post toch niet echt niet over.

Ikzelf zit al een paar jaar in een ‘veranderingsproces’ of mooier nog transformatieproces. Ik voel de angst voor het onbekende op het moment heel nadrukkelijk en ook voel ik me heel krachtig. Eigenlijk voel ik geen angst zolang ik niet analyseer, rationaliseer en vind dat ik van alles moet. Ik weet het namelijk niet, ik weet wel dat ik mijn pad nog niet echt gevonden heb en ik weet ook dat dat juist mijn pad is. Dat ik precies daar ben waar ik moet zijn, midden in het niet weten. En dat voelt als iets heel groots, bijna als een geschenk, heel kwetsbaar en heel erg van mij.

Met dat gevoel heb ik me de laatste dagen verbonden. Door los te laten, het ‘moeten’ loslaten, mijn beperkende gedachten loslaten en mijn overtuigingen loslaten. Overtuigingen over geld verdienen, nuttig zijn, moeten werken, moeten willen werken, moeten weten wat ik wil, het direct gaan doen en dan ook direct succesvol zijn. Ik vroeg me gisteren, zittend op een vlot in het meer af wanneer en waarmee ik echt plezier heb. Ik wist het niet. En dan moet ik oppassen dat dat niet mijn nieuwe beperkende gedachte wordt: ik moet plezier hebben in wat ik doe. Loslaten! Ik moet loslaten: weer zo’n geniepige overtuiging.

Ik weet wat ik graag wil: ik wil graag licht en liefde zijn en in verbinding zijn met de bron of oorsprong. En ik wil dat anderen ook heel graag laten ervaren. Me verbonden voelen en dat gevoel uitspreken, uitdragen en delen. Dat is voor mij het nieuwe veranderen! En dat voelt helemaal niet als iets wat moet, realiseer ik me nu. Het voelt als het cadeautje dat ik net kreeg toen ik de vuilnis buiten zette: een inmens heldere en prachtige sterrenhemel.

sterrenhemel

Ook deze wordt vervolgd denk ik……



Veranderen
november 8, 2009, 13:14
Filed under: V's | Tags:

CSC_0093

Veranderen

Veranderen, een veelgebruikt woord. Ik heb er zelfs een opleiding in gedaan. Veel theorie, veel modellen, veel casussen. Tijdens de laatste bijeenkomst gebeurde er iets wezenlijks. Iets waarvan ik me nu 2 jaar later pas realiseer dat dat de kern is van veranderen. We werden het bos in gestuurd met ons innerlijk kind na een geleide meditatie.

Het sturen van veranderingen in organisaties blijkt in de praktijk een moeilijke opgave. Veranderen, ooit stil gestaan bij dat woord: ver-anderen. Ver van anderen. Veranderen betekent per definitie iets loslaten. En loslaten vraagt vertrouwen terwijl een natuurlijke angst voor het onbekende de meest voorkomende emotie is bij veranderingen. Angst, voel er eens in…….,angst. Een emotie die meestal niet van vandaag is, zelfs al staat je baan op het spel. Het is vaak oud en heeft zich op enig moment in je leven vastgezet in je lichaam. Bij iets ingrijpends als een organisatieverandering ‘herkent’ je lichaam de emotie en houdt, vaak met grote kracht, vast aan wat bekend is. Weg van het onbekende en weg van de verandering. Niks loslaten!

De geleide meditatie in het bos . Daar gebeurde wat er wezenlijk nodig is om lost te laten en verandering toe te laten. Het klinkt tegenstrijdig en toch is het helemaal waar. Om lost te laten is het eerst nodig om te verbinden. Verbinden met je ‘zelf’, je gevoel, met dat wat je bezield: daar begint de werkelijke verandering. En dan is een organisatieverandering een fluitje van een cent.

Verbinden, het nieuwe veranderen…….. wordt vervolgd!!!



Venster
november 7, 2009, 16:06
Filed under: V's

DSC_0015

Bovenstaand plaatje is het uizicht vanachter het grote venster in ons huisje in Italie. Mijn ziel wordt telkens weer geraakt door deze plek en het is heerlijk en werkt vervreemdend tegelijk. Gisteren na een lange rit dwars door de bergen want de grote weg was afgesloten, kwamen we aan bij het meer. Het was stikdonker en met mijn ogen kon ik niet ‘zien’ waar ik was. Waren we al bij het meer of nog lang niet, bij elke bocht vroeg ik het me af. Op een gegeven moment voelde ik iets open gaan in mij en wist ik dat we er waren, ik ‘zag’ het nog steeds niet maar ik wist het: ik was thuis

Later op de avond sprak ik mijn lief door de telefoon, ik lag in bed en zij ook: weer dat gevoel van vervreemding. Zij lag niet naast me, ik was thuis en zij ook. Wat is thuis zijn en wanneer ben ik dat, maakt het uit waar ik ben? Bij het meer ben ik altijd thuis, met wie en op welk moment er ik ook ben. Alsof het venster van mijn ziel dan schoon is, de ramen gezeemd. Ik merk dat het wil verklaren zodat ik het op andere plekken ook kan toepassen. De perfectionist in mij roert zich…

Terug naar mijn lichaam, rustend in het gevoel realiseer ik me wat het is. Hier kan ik beter dan op welke andere plek dan ook ‘zijn’ en me verbonden voelen met het water en de bergen. Wetend dat ik onderdeel ben van een groter geheel: een gevoel van grootsheid en nederigheid tegelijk. De oorsprong van waaruit alles ontstaat en waar we allen weer naar terug keren: een oneindige bron van liefde en licht, voelt hier heel dichtbij. Ik kan er altijd naartoe, ook al ben ik niet fysiek hier.

Maar nu ben ik wel fysiek hier en geniet ik van het hier ‘zijn’ en natuurlijk van het heerlijke uitzicht vanuit mijn venster.



Verdriet
november 4, 2009, 07:00
Filed under: V's

Hartje

Ik berichtte al eerder over de V’s in mijn wezens- en levensthema’s. Verdriet is er ook zo eentje en verdriet is iets wat ik veel tegen kom in het werken met mijn eigen energie en de energie van anderen. In dit leven en in vorige levens. Verdriet dat er niet mag zijn, niet geuit, niet gehoord en niet gezien mag worden. Veel verdriet is er ook in mijn vrouwenlijn, mijn moeder, oma en voormoeders hebben zo hun portie verdriet wel gehad en doorgegeven want geleefd werd het niet.. Mijn overgrootmoeder stierf jong na veel zwangerschappen, 3 gestorven kinderen en zeker 1 miskraam, de zorg voor de kinderen overlatend aan mijn oma. Die vlak nadat ze zelf moeder werd van mijn moeder in een kraampsychose raakte en daar de rest van haar leven niet meer uit kwam. Mijn moeder die zelf nooit een moeder gehad heeft kreeg mij en mijn zus. Haar verdriet kwam er pas op late leeftijd uit.

Geleefd verdriet heb ik niet gekend tot we vorige maand afscheid moesten nemen van onze poes Hartje. De poes van onze zoon van 8 kreeg een ongeluk tijdens onze vakantie. We hebben haar nog 6 weken verzorgd en gehoopt dat het goed kwam, maar helaas hebben we haar moeten laten inslapen. Onze zoon was ontroostbaar en ook ik was heel verdrietig. Het verschil was dat ik me er een beetje voor schaamde, ik vond het best raar dat ik zo veel verdriet voelde en zo vaak moest huilen om een poes. Ik had tenslotte wel ergere dingen mee gemaakt in mijn leven. Onze zoon huilde ongegeneerd en avonden lang om het verlies van zijn poes en nog steeds moet hij veel aan haar denken en deelt dat ook met ons. Hij leeft zijn verdriet in zijn hele zijn en in zijn hele lichaam, hij voelt pijn en benoemt dat ook. Pijn in zijn hart omdat hij zijn poes mist, pijn in zijn keel van het slikken en pijn in zijn hoofd van het huilen. En hij laat zich troosten, voelt zich veilig in mijn armen en als hij uitgehuild is valt hij in slaap wetend dat het goed is.

Naast mijn verdriet dat over veel meer gaat dan het afscheid van de poes, voel ik een grote dankbaarheid voor dit kind en enorme vreugde voor het doorbreken van het patroon van niet geleefd verdriet. Door mijn tranen heen denk ik aan onze Hartje die nu ergens anders aan het spelen is, misschien wel met mijn oma en ervaar een intens gevoel van verbondenheid.



Vliegen
november 3, 2009, 08:32
Filed under: V's | Tags:

4022_Kopia-Kopia-495

Vroeger toen ik een kind was droomde ik geregeld dat ik kon vliegen. Toen ik wat ouder werd droomde ik dat ik dacht dat ik kon vliegen en dan sprong ik in mijn droom van iets heel hoogs. Paniek, hartkloppingen en vervolgens viel ik met een bons op mijn bed en werd wakker.

Een tijdje terug deed ik een vision quest, dat is een sjamanistisch ritueel waarbij je in lichte trance gebracht wordt door middel van een trommel. De trommel en mijn hartslag sloegen al snel gelijk en na het creëren van mijn heilige ruimte kwam er een grote adelaar en die nam mij mee. Ik vloog hoog de lucht in en ik zag mezelf liggen op de grond in mijn cirkel van stenen. Mijn opa hield de wacht bij de poort, ik was de vogel en ik was bang. Na een tijdje vloog ik terug naar mijn lichaam en gaf mezelf kopjes, ik nam mijzelf: mijn lichaam mee de lucht in en ik kreeg plezier in het vliegen, een beetje zoals vroeger in mijn dromen…

Vorige week ontving ik een reading en een boodschap: “Je heet van Meeuwen, je mag je naam meer leven.”Ik denk dat ik verbaasd keek want ze legde uit: meeuwen kunnen vliegen…. Neem afstand, zoek de stilte voor overzicht. Vliegen en tegelijk in mijn lichaam blijven is voor mij een uitdaging. Vliegen, uit mijn lichaam vliegen was tot een aantal jaar geleden mijn natuurlijke staat van zijn, niet enkel in mijn dromen. In mijn lichaam zijn, daar kan ik pas sinds kort van genieten: verbinden met de aarde, de energie voelen, mijn lichaam voelen. En dan nu de volgende stap want ik geloof niet in toeval.

Vandaag zit ik een vliegtuig en vlieg ik naar Italië om een paar dagen in ons huisje te gaan klussen samen met mijn vader. Hij klust vooral en mijn grootste klus zal zijn om te gaan vliegen vanuit mijn lichaam. Hoe ik dat ga doen? De woorden die opkomen zijn: stilte, water, bergen, schrijven, inzicht. Ik voel sterker dan ooit de verbinding met die prachtige adelaar, mijn hart klopt sneller….



Voorkeur
november 2, 2009, 11:55
Filed under: V's

images-1

Voorkeur is een woord dat ik de afgelopen weken veel gehoord heb en als ik niet heel goed oplet wordt het een synoniem voor afwijzing . En afwijzing is lastig voor mij.  Ik ben nu 42 jaar oud en welbeschouwd was ik tot voor kort nooit door iets of iemand afgewezen. Misschien alleen door mijzelf, maar dan ga ik wel gelijk de diepte in… Potentiele werkgevers, collega’s, vrienden, geliefden hebben mij nooit afgewezen. Dat roept natuurlijk vragen op: hoe is het mogelijk dat je nog nooit bent afgewezen? Ik weet het antwoord wel en d’as best pijnlijk, pijnlijker dan afwijzing weet ik nu. Het zit zo, ik beschik over een aantal onzichtbare antennes, ieder mens beschikt daar trouwens over, en die heb ik gebruikt om ervoor te zorgen dat wat er ook gebeurde ik niet werd afgewezen. Ik zette mijn antennes uit of eigenlijk stonden die constant uit en die vingen alle signalen van anderen op en ze vertelde me wat ze wilde horen, zien of voelen. En vervolgens gaf ik ze wat ze wilden horen, zien of voelen en voila dan wordt je nooit afgewezen!

Afgelopen zomer had ik besloten dat ik weer een baan ging zoeken. Daar lagen financiële redenen aan ten grondslag, maar heel eerlijk gezegd ook een gevoel van radeloosheid: van niet weten hoe ik wat ik wil vorm kan geven. Ik heb niet eeuwig de tijd en dus leek een baan een hele logische en voor de hand liggende stap. Ik weet wat ik kan en ik ging solliciteren. Zoals gewoonlijk kreeg ik veel uitnodigingen voor gesprekken en mocht ik naar de volgende ronde en werd ik ge-asessed en getoetst. En toen volgde niet één keer maar meerder keren een afwijzing. En dat wordt dan als volgt geformuleerd: de voorkeur gaat uit naar de andere kandidaat. Je bent leuk, goed, te goed voor deze baan, te veel ervaring, te weinig ervaring. En de topper: “Het zou zonde zijn van jou als je hier zou komen werken” . Zo is afwijzing goed te handelen en tot mijn grote verbazing voelt afwijzing niet als pijn. Bij de laatste voorkeur voor de andere kandidaat werd ik geraakt: “het zou zonde zijn van jou als je hier komt werken……”

Door deze opmerking realiseerde ik me dat mijn antennes uit de lucht zijn, kennelijk ben ik aan het zenden en niet meer alleen aan het ontvangen. Mijn innerlijke criticus, altijd aanwezig, steekt de vinger al weer bestraffend in de lucht. Ik registreer het en voel de weerstand in mijn lichaam. Lieve criticus, dank je wel voor je zorg en weet je: Ik geef de voorkeur aan die andere innerlijke kandidaat. Diegene die ik nog niet zo goed ken als jou en waar ik zelfs de naam niet van weet. Diegene die kan genieten van het besef dat ik mag zijn, mag zenden, mag kiezen en die het voor dit moment helemaal ok vind dat de voorkeur uitgaat naar de andere kandidaat.